داراى هوش و ذكاوت مىگردد ، هنگامى كه هوش و فراست پيدا كرد با قدرت عمل مىكند و هر گاه با قدرت كار كرد آسمانها را مىشناسد . هنگامى كه به اين مقام رسيد در فكر و انديشه و حكمت و بيان فرو مىرود ، وقتى كه اين چنين شد خواهشها و دوستيهاى او به خدا ارتباط پيدا مىكند ، و هر گاه چنين مقامى پيدا كرد به جايگاه بزرگ مىرسد و خداوند را در قلب خود مىنگرد . در اينجا حكمت را به ارث مىبرد ولى نه آن طور كه حكيمان آن را به ارث مىبرند ، و علم را وارث مىشوند اما به آن گونه كه عالمان وارث مىگردند ، و صدق را ارث مىبرد نه آن طور كه صديقان ارث مىبرند . حكماء حكمت را به سكوت ارث بردند و علماء علم را به دست آوردند ، صديقان با خشوع صدق را فرا گرفتند و با عبادت آن را بدست آوردند هر كس آنها را به اين وسيله فرا گيرد يا پائين مىرود و يا بالا قرار مىگيرد ولى بيشتر آنها پائين قرار مىگيرند و بالا نمىروند . زيرا آنها حق خداوند را مراعات نكردند و اوامر او را انجام ندادند ، اينها صفت كسانى است كه خداوند را به خوبى نشناختند و او را آن طور كه شايسته است دوست نداشتند ، اكنون از نماز و روزه آنها گول نخوريد و از روايات و علوم آنها مغرور نگرديد فإنهم حُمُرٌ مُسْتَنْفِرَةٌ . 27 - على عليه السّلام فرمود : هر كس دوست بدارد كه بداند مقام او در نزد خداوند چگونه است بايد بنگرد كه خدا در نزد او چگونه مىباشد ، زيرا هر خيرى دو امر دارد ، امرى مربوط به آخرت و امرى مربوط به دنيا ، هر كس آخرت را بر دنيا اختيار كرد او خدا را دوست مىدارد و هر كس دنيا را برگزيد معلوم است كه در نزد خدا مقامى ندارد . امام جعفر صادق عليه السّلام فرمود : دل حرم خداوند است ، پس در حرم خدا كسى غير از خداوند را جاى ندهيد . 28 - در اخبار داود عليه السّلام آمده كه خداوند فرمود : اى داود به مردمان روى زمين برسانيد كه من دوست كسانى هستم كه با من دوستى كنند و هم‌نشين كسى